Sunday, 20 January 2019

පොලිස් කොත්තුවක් සමඟ වසර තුනකට පසු නැවතත් කුරුඳුවත්ත පොලිස් ස්ථානයට..

කුරුඳුවත්ත පොලිසියත් එක්ක මගේ අත්‍යන්ත බැඳීමක් නෙව තියෙන්නේ.. 2016 ජනේරු මාසේ අහක යන මඟුලක් ෆොටෝ අල්ලල කුරුඳුවත්ත පොලිසියේ දවසක් ලගින්න උනායින් පස්සේ මං කොටිම්ම ආයේ රීඩ් ඇවනියු එක පැත්තෙන්වත් හදිසියකටවත් නොයා හිටියේ.. ඒ තරම් ප්‍රිය මනාපයි පොලිස් උත්තමයන්ව එදා ඉඳං හිටං..

ඒ උනාට ඊයේ සෑ උනානේ ආයිම හෙටානිද්දට එහෙ ගිහින් එන්න සිද්ද වෙන වැඩක්.. ඊයේ සෑ නවයත් පහුවෙල.. මං ගංගාරාමේ පැත්තේ ඉඳං ඇවිල්ල හිට පිත්තල හංදියෙන් වමට දාන්න යනකොට මයෙ අම්මපල්ල කහ ලයිට් එක තිබුනේ.. ඉතිම් මං ආපු වේගෙන්ම නැවුව වමට.. එතකොටම රතු ලයිට් එක පත්තු උනා තමයි ඉතිම්.. ඒක වෙනම කතාවක්.. අපොයි හරෝනකොටම පැන්නේ නැද්ද පොලිස් අංකල්ල දෙන්නෙක් ඉස්සරහට..
පොලිස් කාරයෙක් උනත් සුද්දෙක් නම් අවුලක් නෑ සර්...

ඉතිම් එයාල මගේ ලයිසම පරිස්සමට තියාගෙන මට කොල කෑල්ලක් දීල කියුව මේ දවස්වල ආණ්ඩුවටත් සල්ලි නැති නිසා තැපැල් කන්තෝරුවට සුපියල් 1100/- ගෙවල පොලිසියට ඇවිත් ලයිසම ඉල්ල ගන්න කියල.. කොහෙ පොලිසියටද ඇහුවම තමයි මගෙ මල එජස් වුනේ.. ඇයි යකෝ මේ ලංකාවටම තියෙන්නේ කුරුඳුවත්ත පොලිසිය විතරද.. ඉඳකින්.. දැන් පලකො ඔය ගුබ්බෑයම අස්සේ ආයෙම.. නිකම්ම යන්න හොඳ නැති නිසා පොලිසියට පොඩි මඩකුත් ගහගෙන මගේ ඇරියස් එකත් කවර් කරගන්න හිතුන මේ කතාව දාන්න බ්ලොග් එකේ.. හෙහ් හෙහ්.. ආං එහෙමයි අපි ඈ!

මේ කතාව නං උනේ සැළකිය යුතු කාලෙකට කලින්.. කොටිම්ම දැං මෙහෙම කලාට ඒ කාලේ පොලිසිය අපිට හොඳට සළකන කාලේ.. (මීට අවුරුදු විස්සකට විතර කලින් මම කයිට්ස් වල ඉද්දි කයිට්ස් පොලිසිය තිබුනේ නේවි එක යටතේ.. පොලිසියේ ඕ.අයි.සී ත් ඔපරේශනලි රිපොර්ට් කරේ කයිට්ස් නේවි CO ට.. ඒ කාලේ ඉතිම් අපි හවසට පොලිසිය පැත්තේ ගියාම ඔය සාජන් ලා පී.සී. ල එහෙම කරේ තියාගෙන අපිට සළකන්නෙ.. උන් අපේ සෙක්ටර් වලට ආවම අපේ කොල්ලොත් ෆුල් බක්තිය දෙනව.. දැන් ඒව ඉතිම් මතක විතරයි- හිත හැදෙන්න ඒ ටික ලියුවෙ; කවුරුත් බනින්න එපා ඉතිම් රණවිරු සෙද්දවල් විකුණන් කන්න ලියනවා කියල හිටං)

මේ සිද්ධිය උනේ ඒ 9 පාරේ කෑමට බස් නවත්තන ප්‍රසිද්ද කඩ පොළකදි. තාමත් ඒ කඩ තියෙනව ඇති කියල හිතෙන නිසා හරියටම තැන කියන එක හරි නෑනේ. ඔතන බස් නැවත්තුවම එක ලඟ තියෙන කඩ දෙක තුනක් සූ ගල පිරෙනව.. මම පුරුදු වෙලා හිටියේ ඔය අතරින් ටිකක් අඩුවෙන් සෙනඟ පිරෙන කඩේකට යන්න. එතන ටිකක් නිදහසෙ ඉන්න පුලුවන්. අනික මුදලාලි හෙන ප්‍රියමනාප ඩයල් එක. පොර මඩකලපුවේ බුවෙක්. මාත් ඉපදිල තියෙන්නේ මඩකලපුවේ කියුවම මාත් එක්ක හෙනට ෆිට් උනා.. මුදලාලි ෆිට් නිසා කොල්ලොත් ෆිට්. මාසෙකට සැරයක් දෙකක් ගියා උනත් ඒ ටිකට හොඳට සළකනව (කියල හිතුව..)

දවසක් මං ඔහොම ඔතන ඉන්න වෙලාවෙම පොලිස් ජොකියො දෙන්නෙක් ගොඩ උනා.. ඒ අහල පහල ඩියුටි හිටපු උන් වගයක් වගේ.. උන් ඇවිල්ල වාඩි වෙනකොටම එක කොල්ලෙක් කෑ ගැහුව..

"පොලිස් කොත්තු දෙකා…..යි…."

පොලිස් කොත්තුවක් නොවේ..

විනාඩි පහක් යන්න කලින් හොඳ උනු උනු කොත්තු දෙකක් අරුන් දෙන්නට හම්බුනා.. මට හෙන කුතුහලේ මේ පොලිස් කොත්තු සීන් එක.. මම හෙමීට කොල්ලෙක් ලඟට කිට්ටු කලා..

"ඈ.. බං.. උඹල පොලීසියට හෙන බක්තිය නෙහ්.. ස්පෙශල් පොලිස් කොත්තු විනාඩි පහෙන් දෙන්නෙ ටේබල් එකට.."

ඌ කැත විදියෙ හිනාවක් දාල මෙහෙම කියුව..

"සර් කාටවත් කියන්නේ නැති බව දන්නව.. ඔය යක්කු සල්ලි දෙන්නේ නෑනෙ සර්..  අපි ඔය බාගෙට කාල ඉතුරු කරන කොත්තු, චිකන් අඬු එහෙම වෙනම එකතු කරල තියනව.. ඉතිම් එනකොටම ඒවයින් ලොකු කොත්තු දෙකක් මිරිස් සැරට අලුතෙන් ගහල දුන්නම වැඩේ ශේප්!.."

හායි යාළුවනේ.. සඳුදට මාව කු.පො.යේ ඇරස්ට් කල්ල කියල ආරංචි උනොත් එහෙම හොඳවැයින් පොලිස් කොත්තුවකුත් අරං මාව බලන්න එන්ටල..ජය වේවා! කියුව එහෙනම්..

ක.මි..

Tuesday, 8 January 2019

"ගාල්ලගේ මැරුණම ඔළුව ගෙනියනවා.." Bravest of the Brave; Fondly Remembering the Founder 2IC of SLN's Special Boat Squadron- Late LCdr Sandun Gallage

෴සදාකාලික වීරයෙක්෴
ජාතිය රන් විමනක් වේ - ආගම මිණි පහනක් වේ
එය රැක ගන්නට මෙලොවේ - සමත් වෙතොත් පුත නුඹවේ
සුරතල් සිඟිති සිනා නගමින් මව් ඇකයේ නැලවෙද්දී මවගෙන් ඇසෙන දේශාභිමානී ගායනා ඇසෙන විට ඒ කුඩා ළයේ දෑ බැති මල් නූපදීයයි කාටනම් කිව හැකිද ? 1970 ඔක්තෝබර් මස 19 දින කැදැල්ල එළිය කරන්නට උපන් ඒ කිරි කැටියා ඉන් වසර 26කට පසු 1996 ඔක්තෝබර් 20 දින වැදූ මව නොසිඳෙන සෝ සයුරක ගිල්වමින් දිනූ දැයට තම දිවි පුද කල බව අනේ…ඒ සිත් කෙසේ දරා ගන්නද ?
ඔහු… 
සමන්ත වරුණ ගාල්ලගේ ,
ලුතිනන් කොමාන්ඩර් ,
NRP 609 ,
ශ්රී ලංකා නාවික හමුදාව 
 As an Officer Cadet- early 90's
සඳුන් යන නමින් සැමගේ සිත් දිනා ගත් ඔහු කුඩා කල සිටම හුරුබුහුටි කාර්යශූර දරුවෙකු වුනා . රගර්, කරාටේ ,ජූඩෝ, පිහිනුම් අංශ වලින් පාසලේ කැපී පෙනෙන සිසුවෙකු වූ ඔහු ගැන ගුරුවරුන් පවා අහස උසට බලාපොරොත්තු තබා ගත්තා . ගල්කිස්ස ජීවිතාරක්ෂක සමාජයේ පිහිනුම් ශූරයෙකු වූ සඳුන් කැළණියේ ගංවතුරට හසුවූ 38 දෙනෙකු බේරා ගත් නමුත් එතරම් වෙහෙස වී සිටියදීත් " ඒ මිනිස්සු බඩගින්නෙ ඉඳිත්දි මට කන්න බෑ අම්මේ " කියා එදින නිරාහාරව ගත කලා .

මානුෂීය ගුණාංගයන්ගෙන් පිරිපුන් අවිහිංසක තරුණයෙකු වුනත් සඳුන්ගේ පැතුම වුනේ රටේ පවතින යුධමය වාතාවරණය තුරන් කොට සාමය උදා කරන සටනට උරදෙන්නට හමුදා සේවයට බැඳෙන්නටයි . "පුතේ වීර මාතාවක් වෙන්න මාත් කැමතියි . ඒත් දැන් මේ රටේ තියෙන්නේ බිස්නස් එකක් . තරුණ ළමයි වෙළඳ භාණ්ඩ තත්වයට පත් වෙලා තියෙන නිසයි මම ඔයා හමුදාවට බැඳෙනවට අකමැති " මව ඔහුට විරුද්ධ වුනේ එහෙමයි . "අම්මි මේ situation එක නිසා ඉදිරියේදී සිංහළ දෙමළ මුස්ලිම් මිනිසුන්ට ජීවත් වෙන්න රටක් නැති වෙනවා . මම කවදාහරි රටට සේවයක් කරලා මැරුණොත් අම්මාට මාව මේ ලෝකෙට බිහිකල එක ගැන ආඩම්බර වෙන්න පුළුවනි." ඔහුගේ අදහස වුනේ එයයි . ඔහු පළමුවෙන් අයදුම් කල යුධ හමුදා සේවයට යන්නට මව කැමති කරවා ගන්නට නොහැකි වුනත් තම පුතුට දැඩි ඇති ආදරය නිසාම දෙවන වරනම් ඔහුගේ ආසාවට විරුද්ධ වන්නට අම්මාට නොහැකි වුනා .

As a Midshipman- Prior to commission
1990 පෙබරවාරි 01 දින ශ්රී ලංකා නාවික හමුදා සේවයට එක්වූ ඔහු පුහුණු කාලය තුලදීද දක්ෂ , අවංක , එඩිතර , විනය ගරුක නිළ දරුවෙකු වුනා . ඔහු නාවික හමුදාවේ සිටියදී රට වෙනුවෙන් කල සේවය ගැන , ඔහු කළ වික්රමයන් ගැන පියාට පවසා තිබුනත් මව දැන ගත්තේ ඔහු මිය ගියාටත් පසුවයි . " ලොකු අම්මා මල් යහනාවල් උඩ අයියලාව හැදුවට එයාට කොටි ගැන message එකක් ලැබුනම කන කෑම එකත් පැත්තක තියලයි කොටි වනසන්න යන්නේ . උන්ගෙ බෝට්ටු ගිල්ලවලම තමයි ආපහු එන්නෙත් " ඒ තොරතුරු මව දැන ගත්තේ නාවික හමුදාවේම සේවය කරන ඥාති පුතෙකුගෙන් . රටේ පවතින අවිචාර යුගය හේතුවෙන් සඳුන්ගේ බාප්පා ඔහුව හමුදාවෙන් අස්කරගෙන නවසීලන්තයට ගෙන්වා ගැනීමට උත්සාහ කලත් " බාප්පලා රට ගිහින් සැප වින්දට අපිත් ඒ දේම කලොත් මේ රටේ දුප්පත් මිනිසුන්ට ජීවත් වෙන්න රටක් කෝ ?" යනුවෙන් ඔහු පිළිතුරු දුන්නේ ඔහුට වඩාත් ආදරේ කල බාප්පාගේත් හිත රිදවමින් . 

Commissioned as a Sub Lieutenant in 1992
1993 ජනවාරි 18 දිනය නාවික හමුදා ඉතිහාසයේ සුවිශේෂි කඩඉමක් සනිටුහන් කලා . ස්වේච්චාවෙන් ඉදිරිපත් වූ නිළධාරින් දෙදෙනෙකු හා නාවිකයන් 42 ක් විශේෂ යාත්රා බලඝණය නමින් නාවික කොමාන්ඩෝ ඒකකයක් පිහිටුවා ගත්තා . එහි නිර්මාතෘ වූයේ වර්තමාන ආරක්ෂක මාණ්ඩලික ප්රධානි අද්මිරාල් රවි විජේගුණරත්න මැතිතුමායි . " Bravest of the Brave " ඔවුනගේ උදෘත පාඨය වුනා . මුහුද , ගොඩබිම හා ගුවන යන අංශ තුනෙහිම අති දක්ෂ කොමාන්ඩෝ සටන් කරුවන් ලෙස පුහුණුව ලබා විශේෂිතවූ මෙහෙයුම් සඳහා පෙරට යන නාවික හමුදා විශේෂ යාත්රා බළඝණය පිහිටුවීමේදී ඔහු එහි ආරම්භක දෙවන අණදෙන නිළධාරියා වූයේ ඔහුගේ ඒ උත්තරීතර කැපවීම නිසාවෙනි . අති දක්ෂ පිහිනුම් ශූරයෙක් , නිර්භීත සටන්කාමියෙක් ,ප්රහාරක යාත්රා මෙහෙවීමේ හා ඉලක්කයට වෙඩි තැබීමේ නිපුණයෙකු වූ ඔහු එම තනතුරට ඉහලම සුදුසුකම් දැරුවා .
අනෙක් අතට කොටි ඔත්තුකරුවන් ගැන ඔහුට තිබුනේ පුදුම ඉවක් . ඔවුන් සමගම සිනාසී කමින් බොමින් ගැවසුන දෙමළ වෛද්යවරයෙක් ගැන ඔහු අනතුරු ඇඟවූ අතර පරීක්ෂා කර බැලීමේදී පොළව යට තිබූ අවි ආයුධ සොයා ගත හැකි විය. නිවාඩු යන්නට ගිය උසස් නිළධාරියෙකුට " සර් , ඒ පාරෙන් යන්න එපා " කියූ ඔහුගේ කීම පිළිගත් නිසා එම නිළධාරියා හා පවුලේ අයගේ ජීවිත ආරක්ෂා විය .
පියකරු සිනාවෙන් හා නිහතමානි කතාවෙන් නාවික හමුදාවේ උසස් පහත් නිළ බේදයක් නොතකා සැමගේ සිත් දිනා සිටි මේ නිළධාරියා කිළාලි කලපුවේදී කොටින්ට එල්ල කල මරු ප්රහාර හේතුවෙන් සහ ඔහුගේ සටන්කාමී බව හේතුවෙන් කොටින්ගේ ඝාතන ලැයිස්තුවටද ඇතුලත් විය . ඔහුගේ නිවසට කතාකොට මවටත් මරණ තර්ජන එල්ල කරන තරමට ඔහු කොටින්ට හිසරදයක් වී සිටියේය . "ගාල්ලගේ මැරුණම ඔළුව ගෙනියනවා " යන කොටින්ගේ ප්රකාශය එකල නාවික හමුදාවේ ප්රසිද්ධ රහසක් විය . හමුදා සේවය පිළිබඳ නැවතත් මවගෙන් මැසිවිලි නැගෙන්නට විය . " එක පුතෙක් ඉන්න අම්මලත් තමන්ගෙ පුතාව යුද්දෙට යවද්දි පුතාලා තුන්දෙනෙක් ඉන්න අම්මා අකමැති වෙන්නේ ඇයි . අපි ඉපදෙන කොට ගෙනාවෙ මරණෙ විතරයි . ඉතින් රටට සේවයක් කරලා ඒ මරණයට වටිනාකමක් ලැබෙන විදියටයි අපි මැරෙන්න ඕනෙ. අම්මා ඒ ගැන ආඩම්බර වෙන්න " මවගේ කඳුළු මැද මවටත් සිතන්නට යමක් කියා දුන් ඔහුගේ පිළිතුර විය .
මේ අතර තුරුණු වියේ හුන් සඳුන්ට මල්සරාගේ හී සර පහරින් බේරෙන්නට නොහැකි විය. නාවික හමුදා නිළධාරිනියක වූ නිෂිකා කුමුදිනී සමඟ විවාහ දිවියට පත්වූ ඔහු රුමල් මිත්සර පුතුගේ ජන්මයෙන් පිය පදවියෙන් අභිෂේක ලැබුවේය .
Could be the last happiest movement of his life..
තමාගේ 26 වන උපන් දිනයට නිවාඩු එන බව නිවසට දන්වා තිබුනත් පැවරුන හදිසි රාජකාරියක් නිසා එම ගමන පසෙක ලන්නට සිදුවිය. 1996/10/20 දින සහෝදර නැවියන් සමඟ ප්රහාරක යාත්රාවකට නැගුනු ඔහු පිටත් වුනේ තවත් කොටි දඩයමකටයි . යාපනය චලෙයි , නල්ලතන්නිතුඩුවායිහි පිහිටි මුහුදු කොටි මර්මස්ථානයක් වනසන්නට එදා යුධ හමුදා හා නාවික හමුදා රණ ශූරයන් එක්ව මෙහෙයුමක් දියත් කලා . ඔවුන් වෙරළට ගොඩබසින්නට සූදානම් වෙද්දී කොටින්ගෙන් වෙඩි වරුසාවක් එල්ල විය . තම යාත්රාවේ සිටි නැවියන් දිරිමත් කරමින් සතුරන්ට එරෙහිව ඔහු එඩිතරව සටන් වැදුනා . ප්රති ප්රහාර එල්ල කරමින්ම තම නැවියන්ට මුහුදට පනින්නට අණ දුන් ඔහු නොකඩවා සතුරන් හා ගැටුනා . දරුණු සටන් පවතින අතරතුරේදී සතුරන්ගෙන් එල්ල වූ ප්රහාරයකට ඔහුද ලක් විය. රටට මහඟු සේවයක් ඉටු කරමින් සිටි සමන්ත වරුණ ගාල්ලගේ තම අභිමානවත් රණ සේවය නිමා කරමින් තම අවසන් හුස්ම ලක්මවට පුද කලේ එලෙසිනි .
රණ වික්රම පදක්කම , රණ ශූර පදක්කම , පූර්ණ භූමි හා වීර වික්රම විභූෂණයෙන් ජාතියෙන් පිදුම් ලද ඔහු වෙනුවෙන් " මෙවන් අකල් වියෝවක් නොවී සසර වසනා තුරා යලිත් හමුවනු මැනවි " ඔහුට ආදරය කල සහෟදයන්ගේ පැතුම වූවා සේම , සදාකාලික වීරයාණෙනි, ඔබ අපට අහිමිව වසර 22 ක් සපිරෙන මොහොතේ මෙලෙස ඔබ සමරමු.
"ඉතිරිවැ සිටිනා අප ලෙස වයසට
නොම පැමිණෙති ඔහු ලොව කිසිදා
කාලය හමුවේ නොමැයෙති දිරුමට
නොම පිරිහෙති ඔහු වසර නිසා
ඉර බැස යද්දී - ඉර පායද්දී
අප සැම සිහිපත් කරමු ඔවුන් "

“They shall grow not old ,as we that are left grow old
Age shall not weary them ,nor the years condemn ,
At the going down of the sun , and in the morning ,
We will remember them”

- Subhashini Edirisooriya (Former Leading Medical Assistant and a close family friend of Gallage's family)

PS- Hi! Friends :) How do you do? I'll be back soon here. :) 

Thursday, 18 October 2018

Thursday, 9 August 2018

I said goodbye to Facebook!


It was a fun.. I'd never regret the time I spent with Facebook. I was there for about 09 long years.. But, I thought the time has come to use that time for a more meaningful work. So I deactivate my FB account with effect from yesterday. I'll miss few good people those with whom I had contacts only over FB. But I'm still not brave enough to loose you guys; the bloggers, that easily so I thought I'd continue with this.

Cheers!

KM

Monday, 23 July 2018

බස් කතා බස්.. පුරුෂ හිංසනය පිටුදකිමු! It's weird being traveller in busses!

මේ ඔයාල හැමෝම අර අටමගේ බුකියේ සකලංසමාලේ ඉන්නවල නේද? මාත් ඉන්නෝ අනේ.. එතන හරි ෂෝයි.. :))) මේ ඊයේ එතන ලියුව එකක්.. පරණ ලව් එක මතක් වෙලා මෙහෙත් ගෙනත් එල්ලුව.. කමක් නෑනේ.. 

බස් වල ගෑල්ලමයින්ට වෙන අකටයුතුකම් ගැන බදුල්ලේ නම්කි කෙනෙක් එතන ලියල ඒකට සුසූ ගාල කොමෙන්ට් වැටෙනවා දකිනකොට බදුල්ලේම එකෙක් විදියට පදිරි වෙන්න බැරි නිසා මේක ලියුවේ.. බස් වල ගිය කාලේ මල් වගේ සොරි..මං වගේ පිරිමි ළමයින්ට වෙච්චි අකටයුතුකම් කීපයක් මේ. 
Inside a crowded Bus in Sri Lanka- Photo courtesy www.google.com
පළවෙනියට මතක් වෙන එක උනේ අනූ තුනේ වගේ.. අර බස් වල ගේමක් නැතුව සිකරට් එකක් එහෙම ගහගෙන යන්න පුළුවන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් තිබ්බ කාලේ.. අපි ඒ ලෙවල්.. අපේ කොල්ලෙක්ගේ අයිය කෙනෙක් මක්කද වෙලා මැරිලා අපි සේරම හවස බදුල්ලේන් බිබිල යන බස් එකට ගොඩ උනා.. මම ඉතින් හැදිච්චි එකා නිසා බස් එක අද්දනකම් ඉඳල එල්ලිලා පොල්ලත් අල්ලං පස්සට ගිය කොන්ද අංකල්ගේ ඉල්ලීමට.. ගිහිං හිටගෙන ඉන්නකොට පොඩි අමුත්තක් දැනුන.. බැලින්නං ළඟ ඉන්න අංකල් කෙනෙක්ට පොල්ල මාරුවෙලා.. මගේ කලිසම ඉස්සරහ හොයනවා.. පොඩ්ඩක් බැලුව ඔරෝල.. ම්හු.. මිනිහ ජනේලෙන් ඈත බලාගෙන මගේ පොල්ලම හොයනවා.. මමත් ඒ පාර අල්ලන් හිටපු බස් එකේ පොල්ල අත ඇරලා මිනිහගේ පොල්ල හොයන්න සෙට් උනා.. අනේ.. ජෝකෙක්වත් ඇඳලා නැද්ද ලූස් ද මංදා අංකල් කාරයා හොඳට හරි බැරි ගැහිලා දුන්නේ නැද්ද මට අල්ලන්ඩ. මාත් සයිස් එක එහෙම මැනගෙන පොල්ල විතරක් මොකද කියල බෝල දෙකත් අල්ලලා.. උගේ මෑණියන් ට පිංදීල මිරිකුවා සෙට් එකම බීපු රන්කිරි කටිං එන්න.. ඒ ගැම්මෙන්ම අත නවල දුන්න වැලිමිටි පාරක් උදර කුහරෙයි උර කුහරෙයි තාවකාලිකව විසන්ධි වෙන්න.. ඒ කාලේ අර මාස්ටර් ඔයාමා ගේ පංති එහෙම ගිහිල්ල අඟලක් දුරින් ඉඳල මුෂ්ටි පහර දීල උළු කැට කඩපු කාලේ.. ඉතිං අඟල් හයක් විතර ඇදල දීපු වැලිමිටි පාරට මටම බය හිතුන මේක මෙතැනම මිය යයි වත්ද කියල.. ඤරස් ගාල සද්දෙකුත් ආවද කොහෙද.. අන්න ඒ නිසාම මම සුටුස් ගාල එතනින් මාරුවෙලා අපේ එවුන් හිටිය මැද්දට ගිහින් හොඳ එකා වගේ හිටිය.. බහිනකම් බයේ හිටියේ.. 

ඊළඟට මතක් වෙන එක උනේ ඊට අවුරුදු දෙක තුනකට පස්සේ.. කොළඹ මීඩියා ඩිප් එකක් කරන්න අරං සෙනසුරාද රෑ කෝච්චියේ බදුල්ලෙන් ඇවිත් ඉරිදා රෑ බස් එකේ ආපහු යනවා.. ඒ කාලේ ඔය මාසේ දෙවෙනි සති අන්තෙට මම ටිකක් වැඩිපුර කැමති.. මොකද ඒ දවස්වලට බස් වල ගෑල්ලමයි ගොඩයි. ගාමන්ට් වල පඩි දීලා නිවාඩු දෙනවා මයේ හිතේ.. අපේ එවුං කියල තිබ්බ හැටියට අන්න ඒ වගේ කෑල්ලක් සෙට් කර ගත්තනං ඒ කාලේ සැප තමයි කියල මම හිතාගෙන හිටියේ.. ඒ උනාට කොහේ.. ම්හු.. උන් උන්ගේ පාඩුවේ දෙන්න තුන්දෙනා යන එනවා මිසක් අපි දිහා ඇහැක් ඇරලා බලන්නේ නෑ.. ඒ වුනාට මම සැලුනේ නෑ. උපේක්ෂාවෙන් ඉඳල එක දවසක් පෝලිමේ ඉන්න ගමන් එකකට ටෝක් කල්ල 'හිතවත්' උනා.. 'අක්ක අක්ක' කියල මම කියපු ආදරණිය සුවරෙටද මංදා ඒ 'අක්ක' ඇවිත් මාත් එක්කම එක සිට් එකේ ඉඳ ගත්තත් එක්ක. අහෝ.. බස් එක මහරගමට එන්න උනේ නෑ.. ඕක්.. ඕක්‌.. ගානකොට මම පැනල ජනේලේ ඇරලා දුන්න.. චීස් ගාල විද්ද වමනේ පාරෙන් කොටහක් මගේ ඇඟේත්.. අන්තිමට මගේ ලේන්සුවෙන් මාත් ඇඟ පිහදාගෙන උන්දැට ඒකත් දුන්න.. ඒ පාර අතේ තිබ්බ තඩි මල්ලක් මගේ උකුල උඩින් තියල උන්දා කට කපල නිදා ගත්ත.. ආයි නැගිට්ටේ අර වගේම දෙතුන් පාරක් වමනේ දාන්න තමයි.. බලංගොඩ තේ බොන්න නැවත්තුවම මම බොහොම අමාරුවෙන් අරුන්දව උස්සල සිට් එක උඩින් තියල ගිහිං අතපය හෝදගෙන චූ කල්ල ආව.. අඩුම සිකරට් එකක් බොන්නවත් පිරියක් ඉතුරු වෙලා තිබ්බේ නෑ මට.. දෙවෙනි ගමන පටන් අරගෙනත් අර සෙතේම තමයි. මෙන්න යකෝ මැරිලා වගේ නිදාගෙන හිටි ගෑණි 'බණ්ඩාරවෙල ටිකට් බහින්න'යි කියපු ගමන් දඩ බඩ ගාල නැගිටල මගේ දිහාවත් බලන්නේ නැතුව බැග් එකත් අරං බැහැල ගියා.. මම දුකට හිස් වෙච්චි වෙන සිට් එකකට ගිහිං ඉතුරු ටික නිදා ගත්ත.. 

තුන්වෙනි එක උනේ ඊට සෑහෙන කාලෙකට පස්සේ.. හරියටම 2009 අප්‍රේල් වගේ.. ඒ කාලේ මම හිටියේ මුලතිව් කිට්ටුව කල්ලරාවේ.. මාසයක් විතර මුහුදෙයි, ගොඩබිමයි කැලෙයි කොලෙයි ඇවිදලා රෑ ගාණක් නිදි මරල ඔන්න දවසක් ගෙදර එන්න කියල ආව.. දඹුල්ලට එනකං වාහනයක් දෙනෝ ඒ කාලේ අපිට.. උදේ පාන්දරින් එන්න බෑ පාරවල් ක්ලියර් කරනකං ඉන්න ඕනිනේ.. කොහොම හරි මම පොඩි වෙච්චි ටී ෂර්ට් එකකුයි කැසුවල් කලිසමකුයි ඇඳගෙන කිළුටු ඇඳුම් සෙට් එකත් බෑග් එකේ දාගෙන හතට විතර එහෙං වාහනේ පිටත් වෙලා දහයට එකොළහට විතර දඹුල්ල ටවුමෙන් බැහැල වාහනේ ආපහු යැව්වා.. බැලින්නං දඹුල්ල කිරි කොකා වගේ දිළිසෙනවා.. මම මඩ නාපු වලහැඩියෙක් වගේ ඒ මැද.. ගානකුත් නෑ ඒ උනාට.. ඔන්න එතකොටම ආපි පොළොන්නරු ඉඳල කොළඹ යන බස් එකක්.. මම ටක් ගාල නැග්ග.. ඉඩ තිබ්බේ පිටිපස්සෙම සීට් එකේ මැද විතරයි. මම එතන වාඩි උනා.. කොන්දොස්තර ටිකට් කඩන්න එනකොටත් මම බාගෙට නිදි.. ටික වෙලාවකින් මට මොකක්ද අමුත්තක් දැනිල ඇහැරිලා බලනකොට බස් එකේ පිටිපස්සේ සෙනග ඔක්කොම වගේ මගේ දිහා බලාගෙන.. බස් එකක් නතර කරලා.. කොන්දොස්තර මගේ ලඟට ඇවිත් බය පක්ෂපාතව වගේ මහත්තයා අයිඩෙන්ටිය දෙන්න පුළුවන්ද ඇහුව.. මට වැඩේ තේරුණා.. මම සාමාන්‍යයෙන් කරන්නේ නැති උනත් ඒ වෙලාවේ වචනයක්වත් කියාගන්න බැරුව මහන්සියෙන් හිටි නිසාම මම සර්විස් අයිඩෙන්ටිය දික් කරා.. නිල්පාට සර්විස් අයිඩෙන්ටිය දකින කොටම කොන්දා මල්ලි මගේ එහා පැත්තේ හිටපු කෙල්ලෝ තුන්දෙනාගේ ඇඟට කඩා පැන්න.. 

"මම කියුවේ..මම කියුවේ.. හමුදාවේ මහත්තයෙක් කියල.. කොච්චර දෙනෙක් යනවද අපිත් එක්ක.. මාස ගාණක් කැලේ ඉඳල එනකොට රැවුල් කොන්ඩ කපල එන්නය.. රෑ කීයක් නිදි මරලද කවුද දන්නේ.. ඒ මහත්තය ඉන්න සිට් එකේ ඉන්න බැරි නම් ඔය මිස්ලා බැහැල යන්න මම සල්ලි දෙන්නම්.." 

බැලින්නං මගේ එහා පැත්තේ හිටපු ඉටිකිරිස් එකට ඇඳගෙන කොළඹ යන ටීචර් ලා තුන් දෙනෙක් මම 'කොටියෙක්' වෙන්න ඇති කියල රිපෝර්ට් කරල..

Wednesday, 9 May 2018

මොන රෙද්දක්ද ඕයි! WTF?

ඈ ඕයි.. මොන රෙද්දක්ද? මාස දෙහෙකට වැඩියි බ්ලොග් එකේ මෙලෝ දෙයක් ලියල නෑ.. වෙලාව නෑ.. බොරු කියන්න එපා යකෝ.. වැඩි හරියක්ම ඉන්නේ නිකං.. බුකියෙයි අරකෙයි මේකෙයි වාත වේවි.. මක් කියුව? කියවන්නත් කම්මැලියි? ඉඳකින්.. තෝ නම්.. බලහං.. කොච්චර දේවල් තියෙනවද ලියන්න කියවන්න.. කොච්චර ඒවා ලියන්න හිතනවද? ඒ වුනාට මෙතන ඇවිල්ල වාඩි උනාම කිසි දෙයක් මතක නෑ..

බලාපිය.. නෙලුන්යාය අල වෙලාම ගියා.. වසන්තයෝ කිසි සද්දයක් නෑ.. නොදෝමකින්.. අම්මප උඹට ගලපෙන්නෙම අර සිංහයා කියපු කතාවම තමයි.. තෝ නම් හැබෑවටම සිරිමා බෝධිය පාමුල හිඟන්නෙක් වගේ.. හෙටම වඳිනවා කිය කියා ඉඳල අන්තිමේ නිකම්ම මැරිලා පල.. බොට හොඳ නම් මට මොකෝ.. හුහ්.. 
- බ්ලොගර් අයියා සහ මා අතර මේ දිනවල නිතර සිදුවන සංවාදයකින් කුඩා කොටසක් බව කරුණාවෙන් සලකන්න. මිට යටහත් කම්කරු කල්‍යාණ මිත්‍ර.